Het was begin maart. Drie ochtenden op rij bracht een winterkoning om stipt vijf voor zes zijn serenade voor mijn slaapkamerraam. Ik was dankbaar voor de voorbode van een seizoen vol licht en leven en hoopte op een nieuw ochtendritueel. Daags daarop bleef het stil, de vliegende koning was naar een andere tuin getrokken. Onweerstaanbaar, die wens om het mooie vast te houden. Tegelijkertijd lukt het vasthouden alleen door los te laten. Zout heeft in maart zijn achttiende verjaardag gevierd....