‘Dat vitale publieke voorzieningen, onze levensstandaard en mogelijk zelfs onze vrijheid op het spel kunnen komen te staan, is velen niet duidelijk.’
Het is de ochtend nadat het nieuwe kabinet op het Haagse bordes stond te shinen dat ik mezelf terugvind in een koffiebar net buiten het centrum. In de winkelstraat van het enige stadsdeel waar PvdA-GL in oktober de grootste was, lees ik in de krant een stuk over de Wetenschappelijke Raad voor het Regeringsbeleid. Die heeft geconstateerd dat veel Nederlanders geen idee hebben van de fundamentele veranderingen die in de wereld gaande zijn.
Laat staan in hun eigen land, zegt het duiveltje in mijn hoofd. Ik bestel een cappuccino met een dubbele shot en neem de enige lege stoel in bezit.
Akoestisch wordt de ruimte beheerst door vijf vrouwen, blond, midden dertig. Door de glazen pui achter hun maken ze geluid voor vijftig. Twee tegenover elkaar zittende mannen aan een tafeltje schuiven hun hoofden zowat tegen elkaar. Een Engelssprekende studente in een joggingpak bestelt een take-away koffie, kijkt de zaak in en vraagt lachend of er ook oordopjes worden geserveerd. De barista lacht terug.
Bij de muur zitten drie Amerikanen, twee vrouwen en een obese man. Aan hun voeten twee honden: een bruinwitte spaniel en een husky met de omvang van een kalf, veertig kilo gestrekte hond, als een hobbelig tapijt. Een stel verderop, ook Amerikaans, heeft een golden retriever meegenomen.
Een bezwete jogger, in Nike-outfit en Hoka-schoenen, ziet de twee hondloze mannen en geeft ze een boks. Amerikanen.
Zal de omvolking in de koffiebar te maken hebben met de optredens van André Rieu in de stad? Zullen de Amerikanen zijn overgekomen voor The Standing Violinist, en gewoon hun hond hebben meegenomen? Ik probeer te denken aan een intercontinentale vlucht met een vliegtuigruim vol jankende honden.
De vrouwen van boven de geluidsbarrière, ze hebben ook nog een krullerig kind bij zich, vertrekken. Als ze buiten zijn, blijkt ineens dat er muziek aanstaat: Ain’t Got No I Got Life van Nina Simone. Sportief gerokte dames komen binnen met een padel-tasje over hun schouder. Glimlachend omzeilen ze de husky en steken door naar de counter.
Ik kijk naar hun winterbenen, knik naar de barista en stap maar weer eens op. Buiten is het 12 graden, de eerste druppels komen naar beneden. En dat terwijl Geert Wilders heeft beloofd dat vanaf vandaag de zon gaat schijnen.
Het is de les van deze zomer: ook de prognoses zijn niet meer wat ze zijn geweest.

WIDO SMEETS

Liggende hond. foto ZOUT