#4 Tunnels in de tuin

– voetbalveld – overhoop, en dan had je ook nog mollen. Onze oude buurman Lou, zonder tanden, wachtte in zijn moestuin uren naast de molshopen tot de beesten er versuft uit kwamen gekropen en dan verpulverde hij hun kleine schedels met een goedgemikte klap van zijn schep. Ondertussen rijpten in onze boomgaard kersen, kruisbessen, appels, peren en pruimen. Zoveel pruimen. De eerste hap nam ik altijd angstig, bang dat er een worm in was gekropen. Op de stoep voor ons huis verkochten mijn zussen en ik de geplukte pruimen aan voorbijgangers. Mensen gaven wat ze het waard vonden. Als we genoeg geld hadden opgehaald, gingen we ’s avonds eten bij de Chinees. De zon viel pal op onze pruimenkraam. Dus vaak lieten we de kraam de kraam en namen een diepe duik in onze kleine zwembad. Door de golven die we maakten, gleed mijn moeder – zonnend op een luchtbed – zowat in het water. En buurman Lou naast de molshoop maar lachen, de schep steeds in de aanslag. Wanneer mijn shirt van de hitte aan mijn rug kleefde, kropen de vliegende mieren uit de grond. Heel onze oprit en ons terras zag er zwart van. Ze konden vliegen, maar kropen liever. Vader goot benzine in de vele holen tussen de kieren van de tegels. Dan moest ik op afstand staan en hield hij zijn sigaar erbij. De mierennesten brandden uit, het vuur schroeide mijn wangen. Uit de moestuin van buurman Lou klonk een juichkreet, en daarna: ‘So, noe höb ich dich toch!’ ROMAN HELINSKI Roman Helinski (Nuth, 1983) debuteerde in 2014 met Bloemkool uit Tsjernobyl. Hij schreef columns en korte verhalen in Hollands Maandblad en Hard Gras. Hij werkt nu aan zijn tweede roman, De valse profeet.