Appelgebak 28: Luikse toestanden

alweer een tijdje in de stad zelf, die een wonderbaarlijke gedaanteverandering heeft ondergaan. Neem het Parc de la Boverie, het zuidelijke deel van het Maaseiland Outremeuse. Daar stond lange tijd het Musée d’Art Moderne et d’Art Contemporaine (MAMAC), de tongbrekende naam voor een neoklassieke bouwval met een wat diffuse collectie. Het dit voorjaar heropende, opgeknapte en uitgebreide museum heet nu La Boverie, genoemd naar het omringende park dat er ook weer pico bello bijligt en door een juweel van een voetgangersbrug is verbonden met station Guillemins – nog zo’n trekker van het moderne Luik. Deze zondagmiddag wordt het park bevolkt door enkele duizenden flanerende en picknickende Luikenaren; het is zo’n plek waar mensen elkaar nog liken zonder op een thumbs up button te drukken. De renovatie en uitbreiding zijn indrukwekkend, maar hebben de museale problematiek van het gebouw – veel zuilen, weinig wanden – niet echt opgelost. Ook het profiel van het museum is ons nog steeds niet duidelijk. Bij de opstelling van de vaste collectie in het souterrain geven we het op. Snel naar de buitenlucht, naar het weldadige terras van restaurant Madame Boverie (sic!) waar we ons een uur lang opperbest vermaken, onder meer met een voorbij rennende, over hun smartphone gebogen horde Pokémon-zombies, van wie we zeker de helft volwassenen. Minpuntje: het appelgebak is op. De vervangende, knisperverse bosbessentaart valt helaas buiten onze recensie-opdracht, maar wie houdt van lering én vermaak kan niet langer om deze stad heen. Thumbs up voor het nieuwe Luik!